Στα ερείπια του παλιού καμπαναριού της Εκκλησίας στο χωριό Μαρκόπουλο και στο ορεινό χωριό Αργίνια εμφανίζονται από τις 6 Αυγούστου τα θαυματουργά φιδάκια της Παναγίας. Παραμένουν στο χώρο των εκκλησιών έως το βράδυ της 15ης Αυγούστου οπότε και εξαφανίζονται. Τα φιδάκια αυτά δεν είναι επικίνδυνα για τους επισκέπτες. Χαρακτηριστικό τους είναι ο σταυρός στο κεφάλι τους. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι δεν εμφανίζονται καμία άλλη ημέρα του χρόνου πέρα από την περίοδο 6 έως 15 Αυγούστου. Η παράδοση λέει ότι σε μια επιδρομή του Πειρατή Μπαρμπαρόσα κατά το 16ο αιώνα οι μοναχές που ζούσαν εκεί προσευχήθηκαν στην Παναγία να τις σώσει και έτσι τις μεταμόρφωσε σε φιδάκια. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι μόνο δύο χρονιές δεν έκαναν την εμφάνισή τους. Η πρώτη φορά ήταν στα χρόνια της κατοχής και η δεύτερη το 1953 που ήταν η χρονιά του καταστροφικού σεισμού.
Για αρκετά χρόνια οι Καταβόθρες υπήρξαν αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης καθώς έρχονταν σε αντίθεση με το φυσικό νόμο των συγκοινωνούντων δοχείων. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα ρήγμα βάθος 3 μ. του οποίου ο πυθμένας αποτελείται από βράχια. Το νερό της θάλασσας μπαίνει στις σχισμές και χάνεται, με αποτέλεσμα οι ερευνητές να προσπαθούν επί χρόνια να ανακαλύψουν την πορεία του, ρίχνοντας χρώμα. Τελικά αποδείχτηκε ότι το νερό καταλήγει μετά από μέρες στον Καραβόμυλο, στη λίμνη Μελισσάνη.
Το 1962 το δάσος του Αίνου ανακυρήχτηκε Εθνικός Δρυμός λόγω της μοναδικής στον κόσμο Κεφαλληνιακής Ελάτης (Abies Cephalonica) που φυτρώνει εκεί. Το Κεφαλλονίτικο Ελατο έχει ιδιαίτερη γεννετική σημασία, γιατί αν και ενδημικό είδος του Ελληνικού χώρου, εμφανίζεται ως αμιγές είδος χωρίς υβριδισμούς, από άλλα είδη ελάτης.
Στον Αγιο Νικόλαο, της περιοχής του Πυργίου, υπάρχει η λίμνη Αβυθος ή Ακωλη. Η λίμνη έχει ονομαστεί έτσι γιατί δεν έχει εντοπιστεί ακόμα ο βυθός της, γεγονός που δημιουργεί πολύ μυστήριο γύρω της. Υπάρχει όμως μία θεωρεία που εξαφανίζει το μυστήριο και υποστηρίζει ότι η λίμνη παρεμβάλλεται από ένα υπόγειο ποταμό που παρασύρει οποιαδήποτε εργαλεία βυθομέτρησης
Στο δρόμο μας προς το χωριό Μαντζαβινάτα, συναντάμε το ανεξήγητο φαινόμενο της Κουνόπετρας. Πρόκειται για μία μεγάλων διαστάσεων πέτρα, η οποία πριν το σεισμό του 1953 κουνιόταν σε ένα συγκεκριμένο ρυθμικό ρυθμό. Μετά το σεισμό όμως η βάση της πέτρας άλλαξε θέση, με αποτέλεσμα να σταματήσει το ρυθμικό κούνημα. Υπάρχει μία ιστορία που λέει ότι Αγγλικά πλοία προσπάθησαν να μετακινήσουν την πέτρα δένοντας σκοινιά και τραβώντας την, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Στην εκκλησία της Παναγίας στο χωριό Πάστρα συμβαίνει ένα πραγματικά ανεξήγητο φαινόμενο, που αξίζει το ενδιαφέρον μας. Κάθε χρόνο, την ημέρα της Αναλήψεως, οι πιστοί μαζεύουν κρίνους, τους οποίους φυλάνε στην εκκλησία μέχρι τις 14 Αυγούστου. Τότε, κατά τη διάρκεια της ολονυχτίας, τους τοποθετούν γύρω από την εικόνα της Παναγίας και μέχρι το πρωϊ που ξημερώνει 15 Αυγούστου, οι κρίνοι έχουν ξανανθίσει!! Οι πιστοί φυσικά αποδίδουν το φαινόμενο σε θαύμα της Παναγίας, σε συμβολισμό με το φυτό λόγω του οποίου, γεννήθηκε ο Χριστός.
Το Ρατζακλί της Κεφαλονιάς είναι ένα από τα λίγα μέρη στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, όπου αναπαράγονται οι χελώνες CARRETTA-CARRETTA. Αποτελούν δυστυχώς είδος υπό εξαφάνιση με αποτέλεσμα το Ιδρυμα Προστασίας της Θαλάσσιας Χελώνας να έχει κάνει πολλές προσπάθειες για την προστασία αυτών των χαριτωμένων ζώων. Η θηλυκή χελώνα, αφού σκάψει μικρές τρύπες στην παραλία, θα γεννήσει τα αυγά της. Μερικές χελώνες μάλιστα μπορούν να γεννήσουν μέχρι και 4 φορές κατά τη διάρκεια της τεκνοποίησης. Πριν η χελώνα γυρίσει στη θάλασσα θα γεμίσει τις τρύπες με περίπου 120 αυγά, τα οποία και θα καλύψει με άμμο. Η μέση διάρκεια της εκκόλαψης των αυγών κρατάει περίπου 2 μήνες. Μόλις τα αυγά εκκολαφθούν, γεγονός που συμβαίνει συνήθως τις νυχτερινές ώρες, τα μικρά ενστικτωδώς ψάχνουν για τη θάλασσα. Αυτή η φυσική ροή των πραγμάτων μπορεί να διεκοπεί από θόρυβο ή φώτα και τα νεογνά να βγουν από τα αυγά την ημέρα. Αν ποτέ συναντήσετε μωρά-χελώνες είναι πολύ σημαντικό να μην τα αγγίξετε, έτσι ώστε να μη διεκοπεί η διαδρομή τους προς τη θάλασσα.
Στις νοτιοανατολικές πλαγιές του Αίνου, σε ύψος 1.300 με 1.500 μέτρων, ζουν τα Άγρια Άλογα της περιοχής, που οι ντόπιοι τα ονομάζουν και Άγρια Άλογα της Πηγής. Λέγεται ότι ανήκαν στη φυλή της Πίνδου και ήταν μακρινοί απόγονοι του Βουκεφάλα.Στο μέγεθος είναι λίγο μεγαλύτερα από πόνι, αλλά είναι ασύγκριτα σε αντοχή και σε ικανότητα να επιβιώνουν σε δύσκολες συνθήκες, πίνοντας και τρώγοντας ελάχιστα. Το σώμα τους είναι στενό, με τριγωνικό λαιμό, μεγάλο κεφάλι και το χρώμα του τριχώματός τους είναι βαθύ καστανό. Ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Από 30 περίπου άλογα που είχαν καταγραφεί το 1980 μειώθηκαν σε λιγότερα από 10 το 1995.Αυτή τη στιγμή, τα Άγρια Άλογα του Αίνου είναι τα ζώα που απειλούνται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλα στην Ελλάδα και γίνονται προσπάθειες προστασίας για τη διατήρηση του είδους.
